ปัญหาความเจ็บปวด
ยึดมั่นและปฏิบัติตามหลักการขององค์การอนามัยโลกที่ให้ยาแก้ปวดตามขั้น และการใช้วิธีที่ไม่เจ็บปวดก่อน โดยให้ประเมินติดตามการเลือกใช้ชนิดและปรับขนาดตามความรุนแรงของยา และเมื่ออาการเจ็บปวดดีขึ้นจึงค่อยปรับลดขนาดยาลงตามลำดับ แต่เมื่อผู้ป่วยระยะสุดท้ายมีความปวดเกิดขึ้นเป็นครั้งคราว ก็ให้เสริมด้วยยาที่ออกฤทธิ์อย่างรวดเร็วเพื่อควบคุมอาหาร และเฝ้าติดตามอาการเพิ่มเติมอย่างใกล้ชิด

ปัญหาด้านการหายใจ
อาการหายใจลำบาก หายใจติดขัดเหนื่อยหอบ การหายใจไม่อิ่มเหมือนสำลัก หรือหายใจหนัก เป็นอาการปกติที่พบได้บ่อยในผู้ป่วยระยะสุดท้าย ทำให้แนวทางการดูแลรักษาจะมุ่งรักษาที่สาเหตุซึ่งสามารถแก้ไขได้ โดยให้เริ่มต้นจากการตรวจร่างกาย เพื่อประเมินความรุนแรง ประเมินสัญญาณชีพ กล้ามเนื้อที่ช่วยในการหายใจ จากนั้นจึงดำเนินการรักษาตามอาการและสาเหตุ เช่น การดูดเสมหะและการเคาะปอดเพื่อลดของเหลวในปอดแก้ภาวะหายใจติดขัด เป็นต้น สำหรับผู้ป่วยที่ใกล้เสียชีวิตอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ การรักษาจะเป็นไปตามอาการแบบประคับประคองโดยไม่จำเป็นต้องพยายามตรวจวินิจฉัยเพิ่มเติม สามารถใช้เครื่องออกซิเจนเพื่อช่วยหายใจได้

ปัญหาผิวหนังและแผลกดทับ
ผิวหนังของผู้ป่วยระยะสุดท้ายจะมีความเสี่ยงต่อการเกิดแผลกดทับได้ง่าย จึงต้องมีการประเมินภาวะเสี่ยงต่อการเกิดแผลกดทับ แล้วให้ดูแลตามคะแนนจากการประเมิน เช่น ควรพลิกตัวเปลี่ยนท่านอนให้ผู้ป่วยระยะสุดท้าย ทุก ๆ 2 ชั่วโมง หรือตามสภาพผู้ป่วย

ปัญหาคลื่นไส้อาเจียน
โดย อ. นพ. กิติพล นาควิโรจน์ แพทย์ประจำโรงพยาบาล อาจารย์ประจำคณะแพทยศาสตร์โรงพยาบาลรามาธิบดี มหาวิทยาลัยมหิดลภาควิชาเวชศาสตร์ครอบครัว ได้ทำการศึกษาและตีพิมพ์บทความในหัวข้ออาการคลื่นไส้อาเจียนในผู้ป่วยระยะสุดท้าย ซึ่งผลการศึกษาพบว่า ผู้ป่วยระยะสุดท้ายมักมีอาการคลื่นไส้อาเจียน อันเกิดจากพยาธิสภาพของโรค สภาพร่างกายของผู้ป่วย หรือเกิดจากผลข้างเคียงในการรักษา ซึ่งต้องมีการประเมินและหาสาเหตุที่เกิดขึ้น และรักษาผู้ป่วยตามสาเหตุ สามารถรักษาได้โดยการใช้ยา หรือไม่ใช้ยา เช่น ปรับอาหารเพื่อเพิ่มพลังงานและโปรตีนเพื่อป้องกันภาวะทุพโภชนาการ ให้ผู้ป่วยรับประทานอาหารแต่ละมื้อให้น้อยลง แต่ปรับให้รับประทานอาหารบ่อยขึ้นแทน ดื่มเครื่องดื่มช้า ๆ บ่อย ๆ ในสิ่งที่ผู้ป่วยชอบแทน เช่น น้ำผลไม้ น้ำขิง น้ำชา เป็นต้น

ภาวะซึมเศร้าในผู้ป่วยระยะสุดท้าย
มีการประเมินภาวะซึมเศร้าของกรมสุขภาพจิต ประเมินด้านพุทธิปัญญา ความคิดการตัดสินใจผู้ป่วย รวมถึงประเมินปฏิกิริยาของผู้ป่วยทุกวันเพื่อวางแผนให้การรักษาพยาบาลที่ถูกต้อง ตามหลักประเมิน Five Stage Reaction จากงานวิจัยของ Kubler-Ross ในปี 2512 ในบทความ On death and dying ซึ่งผลการวิจัยพบว่าระยะและปฏิกิริยาต่อการเจ็บป่วยของผู้ป่วยแบ่งออกเป็น 5 ระยะ ได้แก่ 1. ระยะช็อกและปฏิเสธ 2. ระยะโกรธ 3. ระยะต่อรอง 4. ระยะซึมเศร้า 5. ระยะยอมรับ ซึ่งทั้ง 5 ระยะนี้จะไม่เกิดขึ้นผู้ป่วยระยะสุดท้ายทุกรายเสมอไป แพทย์และครอบครัวจึงต้องมีการสังเกตอาการอย่างใกล้ชิด

การทำ Living Will และ Family Planning
ครอบครัวและผู้ป่วยจะต้องมีการแสดงเจตนาไว้ล่วงหน้าเกี่ยวกับการรักษาพยาบาลในระยะสุดท้ายของชีวิต เพื่อให้แพทย์เจ้าของไข้สามารถประเมินการรักษาอาการได้อย่างถูกต้องตามกฎกระทรวงกำหนดหลักเกณฑ์และวิธีการดำเนินการตามหนังสือแสดงเจตนาไม่ประสงค์จะรับบริการสาธารณสุขที่เป็นไปเพียงเพื่อยืดการตายในวาระสุดท้ายของชีวิต หรือเพื่อยุติการทรมานจากการเจ็บป่วย พ.ศ. 2553

การทำ Family Planning
เพื่อค้นหาความต้องการของครอบครัวและตัวผู้ป่วยเอง

สร้างเครือข่ายและสนับสนุนทางสังคม
ศึกษาความสัมพันธ์ของผู้ป่วยและสภาพแวดล้อมอย่างใกล้ชิด จัดกิจกรรมส่งเสริมการเข้าสังคมให้กับผู้ป่วย เพื่อเป็นการสร้างกำลังใจให้ผู้ป่วยผ่านการพูดคุยแลกเปลี่ยนความสัมพันธ์กับเพื่อน ผู้ป่วยจะได้รับความรักและความเอาใจใส่

สร้างสัมพันธภาพกับผู้ป่วย
แสดงถึงความเอาใจใส่ เอื้ออาทร ห่วงใย รักษาความลับและสัญญาที่ให้ผู้ป่วย

สนับสนุนพิธีกรรมทางจิตวิญญาณตามความต้องการของผู้ป่วย
เช่น การทำบุญใส่บาตรตามประเพณีทางศาสนา การใช้ธรรมบำบัดเพื่อคิดถึงความหมายของชีวิตและชีวิตหลังความตาย